Om een miljarden-erfenis op te eisen hoeft Becket maar één ding te doen: zijn zeven familieleden uit de weg ruimen.
How to Make a Killing is door Jordy Gomes op 26 februari 2026 beoordeeld met een 6,5 / 10.
Het concept van How to Make a Killing sprak mij direct aan. Glen Powell speelt Becket, een verloren neef van een rijke familie die een plan smeedt om zijn erfenis snel binnen te halen. Daarvoor besluit hij zijn nog levende familieleden te vermoorden. Het uitgangspunt had ook als een serieuze thriller kunnen worden gebracht, maar de makers begrijpen dat Powell het beste tot zijn recht komt met een licht sarcastische toon.
De voice-over van Powell levert droog commentaar op de gebeurtenissen, terwijl zijn personage zelf verbaasd is over hoe gemakkelijk hij met zijn daden wegkomt. Dat geeft het geheel een luchtige toon. De film is duidelijk zelfbewust en vertelt het verhaal met een grote knipoog. Daardoor moet je de geloofwaardigheid wel af en toe door de vingers zien. In dit geval wordt logica bewust ingeruild voor entertainment.
‘Oneven in de uitwerking, maar gered door het charisma van Glen Powell.’
Inhoudelijk gaat de film echter alle kanten op. In totaal moet Becket zeven familieleden uit de weg ruimen, wat net te veel is om ieder personage voldoende diepgang te geven. Sommige familieleden krijgen veel aandacht, terwijl anderen slechts enkele minuten schermtijd hebben. Als het aantal doelwitten was teruggebracht naar maximaal vier of vijf, hadden deze personages een sterkere en meer blijvende indruk kunnen achterlaten.
How to Make a Killing is oneven in de uitwerking, maar wordt met zijn komische invalshoek gered door het charisma van Glen Powell. Het verhaal bevat genoeg wendingen om te blijven boeien, ook al zorgen niet alle ontwikkelingen voor een bevredigend einde. Ga je met de juiste verwachtingen de zaal in, dan word je waarschijnlijk prima vermaakt.
